X
تبلیغات
حسین آجورلو - ساختارو کارکرد شورای امنیت ملی آمریکا NSC

   Structure and Function of the National Security Council (NSC)  

The National Security Council was established by the National Security Act of 1947 to advise the President with respect to integration of domestic, foreign, and military policies relating to national security. It was meant to assure high-level coordination of national security matters between the President and his cabinet members. In the following years, the nature of the Council varied from very formal and strict to flexible and free flowing, depending on the current President's preferences.

Upon taking office in 1969, Nixon reorganized the NSC in an effort to combine the best practices of his predecessors and make the system more orderly, efficient, and effective. During his Administration, the National Security Council was the principal forum for consideration of national security policy issues requiring Presidential decisions.

The NSC's structured procedures for planning and discussion promoted the systematic analysis of issues to make sure that all the facts and options were considered, including their advantages, disadvantages, budgetary costs, and operational consequences. This way, Nixon and his advisors would receive the information they needed to make decisions -- a clear understanding of the issue, a full list of alternative actions, and the knowledge of likely ramifications. Nixon stated that the NSC thus provided "a focus at the highest level of government for full and frank discussions of national security issues."

On paper, the NSC Council was an advisory body rather than a decision making body; nominally, President Nixon retained all decision-making power. But Dr. Henry A. Kissinger, who chaired the NSC and each of its six reviews and operational subgroups (see below), also had decision-making authority, which grew as Watergate increasingly distracted the President and engulfed his administration in 1973-74. NSC meetings were scheduled regularly, at least once a week. The Council members were:

The President (Chairman)

The Vice President

The Secretary of State

The Secretary of Defense

The Chairman of the Joint Chiefs of Staff (Military advisor)

The Assistant to the President for National Security Affairs (Chief Supervisory Officer of the NSC System)

Other Cabinet officers, agency heads, or other senior U.S. officials were invited to attend various NSC meetings depending on the issues being considered. A series of supporting committees and groups were created to prepare for Council meetings and manage operations.

During the Nixon Administration, the NSC system consisted of three levels. At the highest level was the Council itself, in the middle were the NSC Review and Operational Groups, and at the bottom were the Interdepartmental Groups. Information flowed up the hierarchy from the base of the system to the President and the Council. NSC subgroups included:

1.        Interdepartmental Groups

2.        Review Groups

·         Senior Review Group

·         Defense Program Review Committee

·         Verification Panel

·         Intelligence Committee

3.        Operational Groups

·         Washington Special Actions Group

·         Under Secretaries Committee

The Interdepartmental Groups brought representatives of different agencies together to draft the study papers that formed the basis of NSC discussion. The Review Groups inspected the work of the Interdepartmental Groups to refine issues and options before the information was submitted to the President and discussed in the Council meeting. The Operational Groups coordinated and managed actions throughout this whole process and saw that the President's decisions were carried out.

نقل ازسایت ریچارد نیکسون

 

 

               ساختارو کارکرد شورای امنیت ملی آمریکا ((NSC

 

شورای امنیت ملی آمریکا بر اساس طرح امنیت ملی به منظور ایجاد هماهنگی بیشتر در موضوعات امنیت ملی بین رئیس جمهور و اعضای کابینه توسط ریچارد نیکسون در سال 1974 ارائه شده این شورا به هماهنگی بیشتر در سیا ستهای داخلی وخارجی ونظامی در حوزه امنیت ملی آمریکا می پردازد.

در سالهای بعد شوراهای گوناگون در اشکال خیلی رسمی ویا دقیق گاهی اوقات انعطاف پذیر با جریان آزاد بر اساس ترجیح رئیس جمهور های زمان خود تشکیل می شود.

فکر شکل گیری این نهاد در سال 1969  توسط نیکسون برای تبدیل شدن به یک نهاد با سیستم بسیار منظم وکارایی تاثیر بیشتر نسبت شیوهای ارائه شده توسط روسای جمهورقبلی شد.

در این دوره ی شورای امنیت ملی بر اصول هم اندیشی وبررسی عمیق در سیاستهای امنیت ملی برای دستیابی به مقاصد و تصمیما ت ریاست جمهوری اقدامات موثری انجام داد.

ساختار شورای امنیت ملی در روند طرحها و مذاکرات موید آنالیز سیستماتیک برای مطمئن ساختن از اطلاعات و انتخاب راههای مناسب از میان تهدید ها و فرصت ها و بودجه متناسب  برای راهکا رهای عملیاتی در امور و لیست کامل از جایگزینهای کارآمد و دانشهای با شاخه های متناسب با آن مورد بررسی قرار دهند.

نیکسون اظهار داشت که شورای امنیت ملی بدین گونه که (توجه سطوح عا لی حکومت به گفتگوی کامل و صادقانه در امور امنیت ملی) مشروط است.

در این جا باید گفت شورای امنیت ملی شورای برای مشاوره به تصمیم گیری مناسب که ظاهرا نیکسون را در تصمیمات قاطع یاری می کرد.

به استثنای دکترکسینجر که مسئولیت این شورا را بر عهده داشت 6 واحد بررسی وعملیاتی زیر گروه (در قسمت ذیل مشخص است) برای اتخاد تصمیمات مقتدرانه ایجاد شده بود که ناگهان مسئله واتر گیت بیش ازپیش بر منحرف شدن ذهن نیکسون در اداره کشور در سالهای 73و74 تاثیرگذارشد.

جلسات شورای امنیت ملی بر اساس برنامه منظم لااقل یکبار در هفته تشکیل می شد اعضای شورای امنیت ملی متشکل از

                   1-رئیس جمهور (رئیس) 

                   2-معاون رئیس جمهور  

                   3-وزیر امور خارجه  

                   4-وزیر دفاع   

                   5-رئیس ستاد مشترک فرماندهی (مشاور نظامی رئیس جمهور)  

                   6-معاون امور امنیت ملی رئیس جمهور (سرپرست کارکنان شورای امنیت ملی)

لازم به ذکر است که دیگر اعضای کابینه و روسای سازمانها و مقامات ارشد اداری آمریکا در جلساتی که

می تواند شرکت آنها در اتخاذ تصمیم درست لازم باشد برای شرکت در این جلسات دعوت به عمل می آید .

البته یک سری کمیته ها و گروههای کاری برای پشتیبانی و مدیریت کارکرد در این شورا وجود دارد.

در زمان ریاست جمهوری نیکسون شورای امنیت ملی شامل سه سطح بود.

سطح عالی که خود شورارا تشکیل می داد درسطح میانی کارگروههای عملیاتی و بررسی و درسطح پایین تر

کار گرههای میان بخش ومیان وزارتخانه را تشکیل می دادند اطلاعات از پایین سیستم تا بالای سیستم ( رئیس جمهور و شورا امنیت ملی) به صورت سلسله مراتب مورد بررسی قرار می گیرد.

زیر گروهها شامل 

                             1. گروهها میان بخش

                             2.گروههای بررسی                  

·        گروهای ارشد بررسی

·        کمیته بررسی برنامه های دفاعی

·        هیت تحقیق

·        کمیته اطلاعاتی(ضد جاسوسی )

                             3.گروههای عملیاتی

·        گروه مخصوص اضطراری واشنگتن

·        کمیته معاونین وزرا

گروهای میان بخشی تشکیل شده از نمایندگان سازمان مختلف اداری که با رایزنی با هم پیش نوبس طرحها را معین که این پیش نویسها اساس مذاکرات شورای امنیت ملی را تشکیل می دهد گروههای بررسی به بازبینی کارها و اطلاعات گروههای میان بخشی می پردازند وبا اصلاح واضا فه کردن دیدگاههای خود

آنها را برای رسیدگی به رئیس جمهورمی دهند ورئیس جمهوربحث و بررسی دردستورکارجلسات شورا قرارمی دهد.

گروههای عملیاتی برای هماهنگی و مدیریت همه ی بخشهای مختلف که در روند اجرای صحیح تصمیمات برای نیل اهداف ریاست جمهوری اقدام و مراقبت نمایند.

                                                                       

 

                                                                                       ترجمه از حسین آجورلو

 

 

+ نوشته شده در Thu 4 Oct 2007ساعت توسط حسین آجورلو |